Visit The Sorley Maclean Trust website by clicking on the image above
Blas Festival in association with The Sorley MacLean Trust presents 2 special shows
Friday September 16th in Inverness at St Andrew's Cathedral
Saturday September 17th at Sabhal Mor Ostaig in Sleat on the Isle of Skye
Full details and ticket information can be found under the dates listed in our events menu at the head of the page
HALLAIG
Moladh ceòl-mhòr na bardachd aig Somhairle MacGillLeathain fon stiùradh Coinnich MacThomais, le ceòl ùr le Stiubhart MacRath, Mairi Anna NicUalraig, Eilidh MacChoinnich, Mairi Louise Napier,Ailean MacDhomhnaill, Blar Dùghlas, Domhnall Seadha, Ailean MacEanraig agus Coinneach MacThomais.
A musical celebration of the poetry of Sorley MacLean with musical director Kenneth Thomson featuring compositions by Stuart MacRae, Mary Ann Kennedy, Eilidh Mackenzie, Marie-Louise Napier, Allan Macdonald, Blair Douglas, Donald Shaw, Allan Henderson and Kenneth Thomson
Tha Somhairle MacGill-Eain air fear de na bàird Albannach aig a bheil seasamh nàiseanta agus eadar-nàiseanta, agus fear de na bàird Ghàidhlig as iomraitiche bha riamh ann. Rugadh e air Eilean Ratharsair, eilean beag suidhichte far taobh sear an Eilein Sgitheanaich agus chaidh a thogail toinnte ann an cultar na Gàidhlig agus ann an dualchas bheairteach nan òran. Tha a bhàrdachd aithnichte airson a torachd-inntinn agus airson a dànachd, an dà chuid a thaobh dhòighean-làimhseachaidh agus chuspairean. Na obair mhòr-bhuadhach Dàin do Eimhir, tha a bhàrdachd a’ togail air gaol, roghainn, fulangas, agus ana-cheartas, agus aig an aon àm a’ beachdachadh air na tachartasan oillteil poilitigeach a bha a’ sgrios na Roinn Eòrpa anns na 1930an agus 1940an. Bha cùisean leithid Cogadh Sìobhalta na Spàinn agus buaidh Faisisteachd air an tàthadh an lùib nam faireachdainnean dian, pearsanta aige fhèin gus bàrdachd a chruthachadh a th’ air cliù nàiseanta agus eadar-nàiseanta a chosnadh dha.
Sorley MacLean is one of Scotland’s poets of national and international stature, and one of the most distinguished of all Gaelic poets. Born on the island of Raasay, which lies off the east coast of the Isle of Skye, his upbringing was rooted in Gaelic culture and in its rich song tradition. His poetry is characterised by its innovation and boldness, both in its approach and subject matter. In his seminal work Dàin do Eimhir, his poetry speaks of love, choice, suffering and injustice, and simultaneously considers the seismic political events that were to shake Europe to its foundations in the 1930s and 1940s. Events such as the Spanish Civil War and the rise of Fascism were welded together with his own intense personal feelings to produce poetry that has attracted national and international acclaim.
...
HALLAIG
‘Tha tìm, am fiadh, an coille Hallaig’
Tha bùird is tàirnean air an uinneig
trom faca mi an Àird an Iar
’s tha mo ghaol aig Allt Hallaig
’na craoibh bheithe, ’s bha i riamh
eadar an t-Inbhir ’s Poll a’ Bhainne,
thall ’s a bhos mu Bhaile Chùirn:
tha i ’na beithe, ’na calltainn,
’na caorann dhìrich sheang ùir.
Ann an Sgreapadal mo chinnidh,
far robh Tarmad ’s Eachann Mòr,
tha ’n nigheanan ’s am mic ’nan coille
a’ gabhail suas ri taobh an lòin.
Uaibhreach a‑nochd na coilich ghiuthais
a’ gairm air mullach Cnoc an Rà,
dìreach an druim ris a’ ghealaich –
chan iadsan coille mo ghràidh.
Fuirichidh mi ris a’ bheithe
gus an tig i mach an Càrn,
gus am bi am bearradh uile
o Bheinn na Lice fa sgàil.
Mura tig ’s ann theàrnas mi a Hallaig
a dh’ionnsaigh sàbaid nam marbh,
far a bheil an sluagh a’ tathaich,
gach aon ghinealach a dh’fhalbh.
Tha iad fhathast ann a Hallaig,
Clann Ghill-Eain ’s Clann MhicLeòid,
na bh’ ann ri linn Mhic Ghille Chaluim:
chunnacas na mairbh beò.
Na fir ’nan laighe air an lèanaig
aig ceann gach taighe a bh’ ann,
na h-igheanan ’nan coille bheithe,
dìreach an druim, crom an ceann.
Eadar an Leac is na Feàrnaibh
tha ’n rathad mòr fo chòinnich chiùin,
’s na h-igheanan ’nam badan sàmhach
a’ dol a Chlachan mar o thùs.
Agus a’ tilleadh às a’ Chlachan,
à Suidhisnis ’s à tir nam beò;
a chuile tè òg uallach
gun bhristeadh cridhe an sgeòil.
O Allt na Feàrnaibh gus an fhaoilinn
tha soilleir an dìomhaireachd nam beann
chan eil ach coitheanal nan nighean
a’ cumail na coiseachd gun cheann.
A’ tilleadh a Hallaig anns an fheasgar,
anns a’ chamhanaich bhalbh bheò,
a’ lìonadh nan leathadan casa,
an gàireachdaich ’nam chluais ’na ceò,
’s am bòidhche ’na sgleò air mo chridhe
mun tig an ciaradh air na caoil,
’s nuair theàrnas grian air cùl Dhùn Cana
thig peilear dian à gunna Ghaoil;
’s buailear am fiadh a tha ’na thuaineal
a’ snòtach nan làraichean feòir;
thig reothadh air a shùil sa choille:
chan fhaighear lorg air fhuil rim bheò.
‘Time, the deer, is in the wood of Hallaig’
The window is nailed and boarded
through which I saw the West
and my love is at the Burn of Hallaig,
a birch tree, and she has always been
between Inver and Milk Hollow,
here and there about Baile-Chuirn:
she is a birch, a hazel,
a straight, slender young rowan.
In Screapadal of my people
where Norman and Big Hector were,
their daughters and their sons are a wood
going up beside the stream.
Proud tonight the pine cocks
crowing on the top of Cnoc an Ra,
straight their backs in the moonlight –
they are not the wood I love.
I will wait for the birch wood
until it comes up by the cairn,
until the whole ridge from Beinn na Lice
will be under its shade.
If it does not, I will go down to Hallaig,
to the Sabbath of the dead,
where the people are frequenting,
every single generation gone.
They are still in Hallaig,
MacLeans and MacLeods,
all who were there in the time of Mac Gille Chaluim:
the dead have been seen alive.
The men lying on the green
at the end of every house that was,
the girls a wood of birches,
straight their backs, bent their heads.
Between the Leac and Fearns
the road is under mild moss
and the girls in silent bands
go to Clachan as in the beginning,
and return from Clachan,
from Suisnish and the land of the living;
each one young and light-stepping,
without the heartbreak of the tale.
From the Burn of Fearns to the raised beach
that is clear in the mystery of the hills,
there is only the congregation of the girls
keeping up the endless walk,
coming back to Hallaig in the evening,
in the dumb living twilight,
filling the steep slopes,
their laughter a mist in my ears,
and their beauty a film on my heart
before the dimness comes on the kyles,
and when the sun goes down behind Dun Cana
a vehement bullet will come from the gun of Love;
and will strike the deer that goes dizzily,
sniffing at the grass-grown ruined homes;
his eye will freeze in the wood,
his blood will not be traced while I live.




